دلمان كه ميگيرد،تاوان لحظه هاييست كه دل مي بنديم می خوام خدافظی کنم از همه دارم میرم از اینترنت شاید برا همیشه اخرین نوشته خدافظی هم از یه دوست

قول داده ام...
گاهـــــــی
هر از گاهـــــی
فانـــــوس یادت را
میان این کوچه های بی چراغ و بی چلچلـــــــه، روشن کنم
خیالت راحــــــت! من همان منـــــم؛
هنوز هم در ین شبهای بی خواب و بی خاطـــــره
میان این کوچه های تاریک پرسه میزنم
اما به هیچ ستاره‌ی دیگری سلام نخواهــــــم کرد

Just because you like

you came here to bam you came to my city bam in earthquake

you is Rescue unassuming

You Bam Iran earthquake came along and helped people

Canadian Model melisia always in my heart

Thank you and the people of Canada

You're an Angel

I love you dearly and thank

من برای سایه خودم مینویسم

......................

چه تقدیر بدیست !

من اینجا بی تو می سوزم

و تو

آنجا با خیال او می سازی

عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

 چنگ شد در دست هر بیگانه ای

ای دریغا کس به آوازش نخواند

در تصاویرحکاکی شده بر سنگهای تخت جمشید هیچکس عصبانی نیست

 هیچکس سوار بر اسب نیست

هیچکس را در حال تعظیم نمی بینید

 در بین این صدها پیکر تراشیده شده حتی یک تصویر برهنه وجود ندارد.

 “این ادب اصیلمان است:نجابت - قدرت- احترام- مهربانی- خوشرویی

برای همه ایرانیان نوشتم تا یادمون بمونه چی بودیم و چی شدیم

بعضي وقتا خسته ميشي

بعضي وقتا از ناراحتي فقط مي خوابي

يه وقتايي با خدا هم غريبي مي كني

سهراب ميگه:

من در اين خانه به گمنامي نمناك علف نزديكم

من صدايه نفس باغچه را مي شنوم...!

منم ميگم:

توبر بامي و من در اوج بي بامي

آري من در اوج بي بامي

 به دنبال يقين بودنت در گيرو دار رخوت خويشم!

دوباره تنها شده ام

 دوباره دلم هوای تورا کرده است

خودکارم را از ابر پر می کنم و برایت از باران می نویسم

به یاد شبی می افتم که تورا میان شمع ها دیدم

دوباره می خواهم به سوی تو بیایم

توراکجامی توان دید؟

دراواز شب اویزهای عاشق؟

درچشمان یک اهوی مضطرب ؟

درشاخه های مرجان قرمز؟

درسلام دختربچه ای که تازه نام تورا یادگرفته است؟

دلم می خواهد وقتی باغها بیدارند

 برای تونامه بنویسم

 و تو نامه هایم را بخوانی

 وجواب انها را به نشانی همه غریبان جهان بفرستی

ای کاش می توانستم تنهاییم را برای تو معنا کنم 

و ازگوشه های افق برایت اواز بخوانم

می ترسم روزی نتوانم بنویسم ودفترهایم خالی بمانند

وحرف های ناگفته ام هرگزبه دنیا نیایند

می ترسم نتوانم بنویسم وکسی ادامه سرود قلبم را نشنود

می ترسم نتوانم بنویسم 

واخرین نامه ام درسکوتی محض بمیرد 

وتازه ترین شعرم به تو هدیه نشود

دوباره شب دوباره طپش این دل بی قرارم

 دوباره سایه حرفهای تو

که روی دیوار و به رو می افتد

دلم می خواهد همه دیوارها پنجره شوند

 ومن تورا درمیان چشمهایم بنشانم

دوباره تنهایی ودوباره خودکاری که باهمه ابرهای عالم پرنمی شود

دوباره شب... دوباره یاد تو

که این دل بی قرار را بیدار نگه داشته است

دوباره شب دوباره تنهایی دوباره سکوت

 ودوباره من و یک دنیا خاطره....

من که اینجا جنگلی را به آتش کشیدم !

وبلاگ هم به این دلیله که اولین وبلاگی که ساختم     

              همینه دلم نمیاد حذفش کنم

    به پایان امد این دفتر حکایت همچنان باقیست

دنیا را بد ساخته اند .........

 كسی را كه دوست داری،تو را دوست نمی دارد .

 كسی كه تورا دوست دارد ، تو دوستش نمی داری

 اما كسی كه تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئین هرگز به هم نمی رسند

 و این رنج است ...        دکتر شریعتی

 زمان به ما نشان خواهد داد که جانشینی برای آنها نیست

بعضی وقتاشکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست

خیلی وقتا دل اونقدر تنگ میشه که گریه هم کم میاره

با یه حرف همه چی تموم میشه تا به حال مزه رسیدن به اخر خط رو چشیدین

 اخر خط ته تهش ................

اما ان نوشته:

«گل زرد، گل سرخ و غنچه‌ای که امیدی در دل خود بسته است و دارد باز می‌شود. خیلی به این غنچه فکر می‌کنم، خیلی، ساعت‌ها، شب‌ها و... همیشه. به امیدش، به آینده‌اش و به انسان‌هایی که دل‌هاشان به او شبیه است و شاید سرنوشتشان هم با او یکی است. و از خود همیشه می‌پرسم: آیا این غنچه باز می‌شود؟ می‌شکفد؟ آفتاب روشن و گرم آسمان بر قلب بسته و تنگش خواهد تابید؟ نسیم بهار گلبرگ‌هایش را نوازش خواهد داد؟ بلبلی به شوق دیدارش برای او آوازهای عاشقانه خواهد خواند؟ و بالاخره پروانه‌ای بر سرش خواهد نشست و قطره‌ی پاک بارانی و شبنمی در دهانش خواهد چکید؟ نمی‌دانم، هیچ چیز نمی‌دانم، این گل زرد و گل سرخ هم در انتظار او هستند و نگران سرنوشت او. آیا می‌پژمرد و بر باد می‌رود یا می‌شکفد و زندگی می‌کند؟ هیچ نمی‌دانم و تمام رنج من همین است. اما اواخر اسفند است و فروردین نزدیک، سوی بهار دلم را امیدی می‌دهد. می‌گویند در بهار همه‌ی غنچه‌ها باز می‌شوند! درست است.»

این هم کارت پستال

وقتی دلتنگ شدی

به یاد بیار کسی رو که خیلی دوست داره

وقتی نا امید شدی

به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی

وقتی پر از سکوت شدی

به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه

وقتی دلت خواست از غصه بشکنه

به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته

گفتی چشم ها را باید شست...

شستم ولی...

گفتی جور دیگر باید دید...

دیدم ولی...

گفتی زیر باران باید رفت

رفتم ولی...

اون نه چشم های خیس و شسته ام را ، هیچ کدام ندید

فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت:

دیوانه باران زده

هنوزم چشمای تو مثل شبای پر ستاره ست
هنوزم دیدن تو برام مثل عمر دوباره ست

هنوزم وقتی می خندی دلم از شادی می لرزه
هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه

ولی افسوس تو رو خواستن دیگه  دیره
ولی افسوس به نخواستن دلم آروم  نمی گیره

تا گلی از سر ایوون تو پژمرد و فروریخت
شبنمی غمزده از گوشه چشمان من آویخت

دوری بین من و تو دوری ماه و تماشاست
دوری بین من و تو دوری ماهی و دریاست

اما افسوس تو رو خواستن دیگه دیره دیگه دیره
اما افسوس به نخواستن دلم آروم نمی گیره

در تنهایی خود لحظه ها را برایت گریه کردم
در بی کسیم برای تو که همه کسم بودی گریه کردم
در حال خندیدن بودم که به یاد خنده های سرد و تلخت گریه کردم
در حین دویدن در کوچه های زندگی بودم

که ناگاه به یاد لحظه هایی که بودی و اکنون نیستی ایستادم و آرام گریه کردم

کاخ خود را روی دریا ساختیم.

 در تنهايي خود لحظه ها را برايت گريه کردم ...